untitled

posted on 21 Aug 2010 05:31 by rubino

..จักรวาลของความคิดถึงกว้างเท่าไรนะ

ทำไมถึงได้รู้สึกแบบนั้นไม่รู้จักจบสิ้น..

"คิดอะไรอยู่" เสียงทักทายดังขึ้น ทำให้หญิงสาวต้องเงยหน้าจากงานตรงหน้า

"คิดถึงคนบางคนน่ะสิ" ตอบออกไปโดยไม่ได้คิด เพราะเธอรู้สึกอย่างนั้นจริงๆ

"เราหรือเปล่า" บางครั้งคนเราก็อยากได้ยินว่าคนที่เรารัก คิดถึง

"อื้อออ คิดถึงเธอทำไม ก็เราเจอกันอยู่ทุกวัน"  เธอส่ายหน้าไปมา

พลางส่งคำตอบชนิดที่คนฟังอาจน้อยใจเอาได้ง่ายๆ

"อ้าว ห่วงแต่คนไกล แต่คนใกล้ตัวกลับละเลย เฮ้อ"

อาการตัดพ้อ ต่อว่า ไม่เคยเปลี่ยนแปลง

"หืมม ไม่หรอก เราไม่ได้หมายความแบบนั้น" เธอพูด พลางทอดสายตาออกไป

ยังถนนเบื้อหน้า ผ้าม่านสีขาวบางเบาริมหน้าต่าง ปลิวไหวๆ ตามแรงลม

"เหรอ" คำสั้นๆ ที่ไม่ได้ใส่ใจเท่าไรนัก

"กินอะไรมาหรือยัง" เธอสบสายตาเขา แล้วก็ถามประโยคเดิมๆ

ที่เจอกันเมื่อไร เธอต้องถาม

"ตั้งใจจะมาฝากท้องด้วย" เขายิ้มร่า สวนตอบทันทีเหมือนกัน

เขามักมาทำอาหารทานที่นี่บ่อยๆ เธอค่อนเขาว่า

ที่นี่บ้าน ไม่ใช่เซเว่น อิเลเว่นนะ

"อือ งั้นก็ไปทำเลยนะ มีของสดอยู่ ตามสบายจ้า" หญิงสาวก็เชื้อเชิญ

ตามที่แขกของบ้านต้องการ แล้วก็ก้มหน้าทำงานต่อ

"มีด้วยเหรอ ให้แขกทำอาหารกินเอง" เขาก็แกล้งพูดไปงั้นเอง เพราะรู้อยู่แล้ว

ว่ายังไง เขาก็ต้องเป็นคนทำ

"มีสิ ก็แขกอยากกิน ก็ทำเอง" เอกสารตรงหน้าดูมีค่ากว่าเขาเยอะ เมื่อเธอพูดไป

แต่ไม่ได้สนใจจะมองคู่สนทนาเลย แต่คนตรงหน้าสิ

กลับมองเธอในทุกอิริยาบถ เส้นผมบางๆ ที่ปลิวตามแรงลม ระใบหน้าหวาน

แล้วยังมวยผมที่เกล้าไว้บนศีรษะอีก ที่ทำให้ใบหน้าของเธอ

น่ามอง...

"เอาๆ ก็ได้ ข้าวผัดละกัน เอาด้วยไหมล่ะ" ถามพลางยืนขึ้น ทำท่าบิดขี้เกียจ

"ไม่ล่ะ ไม่หิว" เธอไม่แน่ใจว่า มื้อเที่ยง เธอเรียบร้อยไปแล้วหรือยัง

แต่ว่าน้ำย่อยในกระเพาะยังไม่ส่งเสียง เธอก็จะไม่แตะอาหาร

"เป็นอะไรไปหรือเปล่า"

"ก็บอกแล้วไง คิดถึงคนบางคน"

"นี่ก็นานแล้ว ที่เธอสองคนไม่ได้ติดต่อกัน ร้อยวันพันปีไม่เคยบ่น

ทำไมวันนี้บ่นล่ะ"

"อืมม เขาโทรมา"

"เมื่อไร"

"ก็เมื่อวานนี้เอง"

"ไม่เห็นต้องรับเลย เดี๋ยวก็หยุดโทรไปเองแหละ"

"ห้ามการกระทำมันคงง่ายกว่าห้ามใจ

ฉันรับสายด้วยใจ"

"ยังรักเขา?"

"อือ....."

"

 

Comment

Comment:

Tweet